Historia modelu Supra zaczęła pisać swój scenariusz w 1978 roku. Właśnie wtedy światło dzienne ujrzała Supra I generacji. Model ten był produkowany krótko, bo tylko do 1981 roku i bazował na oferowanej w tym samym okresie Toyocie Celica. Rok 1981 przyniósł kolejne wcielenie Supry. Wcielenie, które stylistycznie było kontynuacją nurtu zaczerpniętego przez poprzednika. Supra II generacji jako pierwsza była także oficjalnie oferowana w Europie. W 1986 roku Japończycy pokazali kolejne wydanie tego sportowego samochodu i znów od strony designu nikogo nie zaskoczyli. W dalszym ciągu auto posiadało charakterystyczne dla aut sportowych tamtej epoki otwierane przednie światła oraz długą maskę. Supra III generacji mogła się pochwalić silnikami, które seryjnie przekraczały granicę 200 KM mocy. Przełom nastąpił pod koniec 1992 roku. Właśnie wtedy na świat przyszła IV i jak na razie ostatnia generacja Supry. W porównaniu do swojego poprzednika legitymowała się nie tylko większym nastawieniem na sportowe osiągi i agresywne wręcz doznania z jazdy, ale także kompletnie przestylizowano nadwozie samochodu, zastępując kąty proste i ostre linie wszędobylskimi obłościami.

Trudno w to uwierzyć, ale auto, które możecie podziwiać na zdjęciach ma na karku ponad 20 lat. Stylistyka ostatniej generacji Supry okazała się nie tylko bardzo trafiona i udana, ale przede wszystkim ponadczasowa. Odnoszę wrażenie, że po niewielkim retuszu to auto w dalszym ciągu mogłoby być oferowane w sprzedaży i nikt poza ekologami oraz księgowymi nie miałby tego za złe.